In het najaar van 2007 verscheen bij Christofoor een boek van 3 auteurs: Bastiaan Baan, Christine Gruwez en John van Schaik. De eerste is priester in de Christengemeenschap, de tweede is cultuurfilosoof en publicist, de derde godsdiensthistoricus en directeur van het Origenes-Instituut en hoofdredacteur van Bres. Samen hebben zij het over drie stromingen in het christendom: het petrinische, het paulinische en het johanneïsche christendom.
In het woord vooraf waarschuwt de uitgever ons dat de drie keer drie bijdragen neerslagen zijn van een voordrachtenreeks over hetzelfde thema en dat de drie auteurs ook duidelijk een eigen stijl en hier en daar zelfs een eigen woordenschat bezigen. Wie daar aanstoot aan neemt, zo wordt gezegd, kan misschien de bijdragen per auteur lezen in plaats van in de volgorde van het boek.
Die volgorde is een ietwat chronologische volgorde. In een eerste deel bespreken de drie auteurs drie verschillende vormen van messiasverwachting in de voorchristelijke tijd. In een tweede deel gaat het over de drie apostelen Petrus, Paulus en Johannes zelf. En in een laatste deel worden de vroegchristelijke stromingen die op deze apostelen voortgaan, besproken.
lees verder

Je kunt er niet omheen: steeds meer auteurs maken gewag van hun waarnemingen van elementwezens. Het zijn niet-fysieke wezens, met een beperkt oordeels- en denkvermogen, maar met als taak alle levensprocessen op aarde te begeleiden.
Zo is er de Canadese Tanis Helliwell die vertelt hoe ze naar Ierland trok om er een maand lang tot bezinning te komen. Via diepe meditaties en eenzaamheid hoopte ze een ‘verlichte’ toestand te bereiken. In plaats daarvan ontmoet ze reeds op haar eerste dag in het huisje waar ze verblijft een gezinnetje ‘leprechauns’.
lees verder

Recent verscheen bij uitgeverij Kamerling (Zutphen, NL) een bundel verzamelde artikelen van Ate Koopmans. Helaas werd dit boek Praktische menskunde genoemd, terwijl het daar slechts in zéér beperkte mate over gaat.
In feite gaat het over een zo volledig mogelijke weergave van alles wat bij leven uit Ate Koopmans’ pen gevloeid is, inclusief het boekje Antroposofie – visie en praktijk. De enige gemeenschappelijke noemer die ikzelf onder al deze kortere en langere teksten zou durven schrijven, is het begrip antroposofie zelf.
lees verder

Er is geen twijfel over mogelijk dat de Belgen een heel eigen toon in het koor van de Europese volkeren vertegenwoordigen. Ze zijn op de hen eigen bescheiden manier als mensengemeenschap duidelijk herkenbaar.
Tezelfdertijd wordt het volk geplaagd en verscheurd door de strijd tussen de verschillende taalgroepen, die gedeeltelijk ook in een verschil in doen en laten op andere gebieden dan de taal tot uitdrukking komt. Het is echter juist deze verscheidenheid, die de kans en daarmee de uitdaging biedt voor de individuele bewoners van het Belgische land om op een moderne manier toch een eenheid te creëren. Dat is de boodschap van het boek Het dierbare België dat vorig jaar verscheen.
lees verder

Bij Pforte Verlag is onlangs een merkwaardig nieuw boek verschenen. Het heet Der andere Rudolf Steiner. Augenzeugenberichte, Interviews, Karikaturen.
Het zijn vooral de getuigenissen van niet-antroposofen die Rudolf Steiner op de een of andere manier persoonlijk gekend hebben, die dit boek zo boeiend maken. Zo krijg je bijvoorbeeld van Steiners tijd in Weimar en in Berlijn (van 1890 tot 1904) de indruk dat niet alleen Steiner maar ook al zijn tijdgenoten hun leven doorbrachten in de cafés.
lees verder

Rudolf Steiner heeft zich in zijn geschreven werk en in zijn voordrachten herhaaldelijk uitgelaten over zowel de oorzaken als de gevolgen van zelfdoding. Het is de verdienste van Maria von Nagy om deze citaten bij elkaar gezocht te hebben en vanuit haar eigen ervaringen in het justitie- en gevangeniswezen aangevuld te hebben tot een geheel.
Het boekje werd voor het eerst in 1953 gepubliceerd, als artikelenreeks in Das Goetheanum, en was tot voor kort enkel in het Duits beschikbaar. Gelukkig heeft de kleine antroposofische uitgeverij Perun Boeken nu voor een vertaling gezorgd. Het thema is immers nog altijd even actueel als vijftig jaar geleden, misschien zelfs nog méér, hoewel een aantal aanleidingen en oorzaken voor zelfmoord uit onze cultuur zijn verdwenen, terwijl er andere zijn bijgekomen. Vandaar ook de bijlage van Istvan van Vámosi Nagy, die een aantal voorbeelden van Maria von Nagy in hun juiste context plaatst en verder ook toelichting geeft bij de auteur zelf.
lees verder